Wybór psa do dogoterapii

Wybór rasy

Wybór rasy jest zależny od upodobań i gustu przewodnika, który decyduje się wziąć psa i spędzić z nim następne 15 lat życia. Nie ma rasy idealnej do dogoterapii, której wszyscy przedstawiciele nadają się na terapeutów. Zdecydowanie ważniejsze od wyboru rasy są wybór odpowiedniej hodowli i właściwego szczeniaka z miotu.

Oczywiście są rasy, z którymi praca jest łatwiejsza niż z pozostałymi. Są to psy, które hodowane były do pracy z człowiekiem i które „we krwi” mają chęć do pracy i wykonywanie poleceń. Należą do nich przede wszystkim retrievery oraz różne owczarki. W pracy dogoterapeuty sprawdzają się też niektóre charty, psy ras ozdobnych i towarzyszących. Zdarza się też, że wśród psów z ras „agresywnych” znajdzie się szczenię, które odpowiednio socjalizowane i szkolone będzie mogło wykonywać ten zawód - jednak na psy takich ras powinni decydować się tylko doświadczeni przewodnicy, którzy potrafią pracować z trudnymi psami i znają rasę, na którą się decydują.

U psiego terapeuty ważną rolę odgrywa wygląd - zarówno dzieci, jak i osoby starsze chętniej pracują z psami, których wygląd budzi sympatię - są mięciutkie, zadbane, mają „uśmiechnięte” pyski i sprawiają ogólnie sympatyczne, łagodne wrażenie. Dużo trudniej jest zaakceptować psa o groźnym wyglądzie (np bullteriera) nawet, jeśli z charakteru będzie to łagodna przytulanka. Przy wyborze rasy warto skonsultować swój wybór z behawiorystą lub osobą szkolącą psy do dogoterapii - rozmowa taka ułatwi podjęcie trafnej decyzji. Warto też porozmawiać z hodowcą lub znawcą rasy - jednak zdarza się, że rozmowa taka nie będzie do końca obiektywna i nie ukaże potencjalnych wad rasy.

Wybór hodowli

Jeśli mamy już wybraną rasę, należny teraz odpowiednio wybrać hodowlę. Najlepiej, żeby była to hodowla domowa, w której szczenięta od małego mają kontakt z człowiekiem i wychowują się w domu (nie w kojcu). To u hodowcy odbywa się pierwszy okres socjalizacji psa, który w przypadku dogoterapeuty ma ogromne znaczenie. Niektórzy hodowcy przeprowadzają u swoich szczeniąt stymulację wczesnoneurologiczną - jeśli możemy wybrać takiego hodowcą, warto się nad tym zastanowić.

Przed zdecydowaniem się na konkretną hodowlę powinniśmy mieć możliwość poznania suki, po której kupujemy szczeniaka i poobserwowania jej zachowania (czy nie jest lękliwa lub agresywna) - niektóre cechy psychiczne szczenięta dziedziczą po rodzicach. Jeśli jest to możliwe, warto zapoznać się także z ojcem szczeniąt. Jeśli zachowanie rodziców nie budzi naszych wątpliwości, a do hodowcy nie mamy zastrzeżeń w żadnej innej kwestii, możemy nabyć tam szczeniaka.

Wybór szczeniaka z miotu

Oprócz cech typowych dla danej rasy, każde szczenię ma swój indywidualny charakter. Można go określić obserwując zachowanie szczeniąt w miocie oraz przeprowadzając testy psychiczne (w wieku 6-7 tygodni). Najbardziej znany test opracowany został przez Joachima i Wendy Volhard, dopuszczane są jednak różne jego modyfikacje. Przeprowadzenie go nie jest trudne, jednak wiarygodną interpretację zachowań szczeniaka może podać tylko behawiorysta. Dlatego osoba taka powinna nam towarzyszyć przy wyborze szczeniaka i przy przeprowadzaniu testów.

Wybierając szczenię nie warto kierować się impulsem chwili, należy tą decyzje starannie przemyśleć i wybrać szczeniaka, który rokuje najlepiej. Zaoszczędzi to późniejszych rozczarowań i trudności w wychowaniu przyszłego terapeuty.